Assalammualaikum w.b.t
nickname? korang pun ada kan. nama penuh dah cun handsome pun ada tapi memandai mandai di create menjadi pendek. katanya senang nak panggil nanti. ye lah andai kata korang ada 3 nama then ayah korang je ada 2 nama kan dah ada 5 perkataan nak di sebut. kalau lelaki mungkin takde pape. perempuan? macam mana tu. time nak nikah nanti semput tok kadi nak sebut kan. haha. aku mula merepek dah.
macam aku lah kan. nama yang sebetul betul nya ada 2 perkataan je. " Nur Farahin " ertinya cahaya kegembiraan. pendek kan. senang orang nak panggil. nama kat Ic, kad matrik, boleh tulis penuh penuh. korang boleh? haha. korang pelik kan macam mana boleh wujud "AIN" kat depan nama tu? meh aku cerita sikit.
tak pernah terlintas kat otak aku boleh dapat nickname tu. kat rumah pun mak ayah panggil farah. agak agak kalau aku tak menyahut masa dia orang panggil, fullname terus. padan muka aku! haha. atuk nenek panggil farahin. cikgu2 dari sekolah tadika pun panggil farah atau farahin. tup tup naik sekolah menengah ada lah sorang cikgu lelaki yang tak tahu malu dok ngorat aku panggil ain. dengar macam sweet je kan. dia orang pertama panggil cam tu. yang pelik nya cikgu tu sorang je panggil macam tu. lain lain cikgu still panggil aku farah or farahin.
pertengahan 2009 : aku mula tukar nama facebook. letak " Ain Nur Farahin ". kawan kawan kat blog semua dah mula panggil ain. cewahhh. haha. april 2011: blog di create dan aku letak nama " Ain Nur Farahin kat pangkal nama blog tu. then may 2012 : twitter pun di create dengan nama yang sama. nampak tak unik nama AIN NUR FARAHIN.
habis tingkatan 5 aku sambung tingkatan 6. tu pun kejap. dapat sambung uiTm course yang aku minat terus berhenti tingkatan 6. sedih masa nak berhenti tu tapi aku redha jugak. kenangan tingkatan 6 pahit manis. sangat best!
teruskan pembacaan...
mula mula masuk uiTm aku takde kawan. rumet pun lain course. orentasi sorang sorang. terpinga pinga macam apa ntah. takde kawan kan. then masa tunggu nak ambil gambar untuk kad matrik uitm tu, kena lah beratur sepanjang panjang alam kat jalan tar luar blok tu. sorang sorang lagi. sangat membosankan masa tu. tengah tengah aku termenung tetiba ada sorang minah ni main duduk je sebelah aku. tak tanya pun sebelah aku tu ada orang punya tempat ke tak. main aci redah je. haha.
aku tengok je dia. nak tegur malu. aku kan pemalu so aku diam je. seminit dua minit still masing masing diam lagi. aku pun tak kira berapa minit ntah minah tu diam. tetiba dengan selamba badak dia, dia main tabur je cakap dengan aku. dia suruh aku tengok ape ntah masa tu. aku lupa. aku pun mengIa Ia je masa tu.
mungkin dia malu kot sebab tetiba je tegur aku suruh tengok something. mungkin tengok pelajar lain kot. aku pun lupa. dia tegur aku weh. tegur aku. dia tanya nama , dari mana. kalau course ape sah sah dia dah tahu. sebab yang beratur kat situ semua budak akaun. masa dia tanya nama tu, aku cakap lah nak panggil farah boleh ain pun boleh. minah tu senyum je. lepas tu aku tanya nama dia. dari mana semua lah. macam macam di bual kan. okay aku dah dapat kawan baru. orang seremban ! masa berbual bual tu dia dah mula panggil aku ain. rumet rumet aku bersaya berawak masa awal awal jumpa okay. so dia orang pertama panggil aku dengan nama ain.
dari situ wujud nya ain. so lepas ni jangan tanya aku lagi macam mana wujudnya ain tu okay. haha.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------
p/s : terima kasih scroll & baca entry aku ni.
-------------------------------------------------------------------------------------



No comments:
Post a Comment